(Liburuaren hasiera)

1. Oroitzapenak

   Ekaitzaren ondoren, sarritan, ekaitz gehiago baino ez da etortzen. Zer esango dizuet? Guztion bizitzetan dira malkarrak, mendetasunak eta lokatzak. Nirea ere ez da horretan batere ezohikoa izan.
   Zorionez, enbata odolzalearen erdian zaudela ere, ez zara beti horren jakitun. Alegia, buruak sorgindu egiten zaitu, zoriontsu zarela pentsatzera iritsi zaitezen eta ondoezari hobeto eutsi diezaiozun. Horietan, zure zerbaitek ez dizu ikusten uzten betiere ikusi beharko zenukeena, begien aurre-aurrean izan arren. Irautea deritzo egoera horri.
   Gudaoste bat bizi izan nuen haurtzaroan. Zenbait urtez, gogortzat jo nuen garai mikatz hura, baina apurka, urteei zor diedan esperientzia ardatz, dagoeneko bestela ikusten hasi naiz orduan gertatutako guztia. Haurtzaro gehienetan baitago gudaoste gupidagabe bat. Gutxienez. Zer axola dio literala izatea edo metaforikoa, bietan ere zeurekiko eragina analogo samarra bada, pare-parekoa ez esatearren? Azken batean, kaka-mokordo guztiek oso antzeko itxura daukate. Eta guztiok atera behar ditugu barrutik, onik euste aldera.
   Oso litekeena da nire gudaostea eta zuena berdinak ez izatea, baina zalantzarik gabe izango dira bietan antzeko hari, fruitu gozo eta negar saminak. Horren arabera balioetsi eta dastatu datozen lerrook. Horren arabera erabaki zenbateraino izan daitezkeen egia edo sineste sendoa (eta beraz, okerra).
   Nire orduko bideari hasiera emateko, esan behar dut oso nahaspilatsua eta mugitua izan zela. Merke saltzen dira ametsak zeinahi gudaosteren giro irabiatuan, eta jolasaren maskara bihurtzen da askoren euskarri. Hura izan zen, niretzat ere, sostengua: abenturak eta ametsak eta katamaloak adiskideekin batera. Kanpo- eta barru-mozorro etengabeak.
   Denbora luzea joan da gaztea nintzenetik, baina sasoi hartako hauts-zaporea geratzen zait oraindik aho sabaian. Izerdiaren eta itxaropenaren zaporea. Lurrarena eta gosearena. Haurrak gineneko dibertsio eta algararena. Noiz edo noiz inguratzen gintuen isiltasun latzarena.
   Maiz zaurgarriegia bilaka daitekeen (eta bilaka ohi den) nostalgiari ez diot sekula aukera handirik eman nahi izan. Edonola ere, inoizka, hemen, balkoian eserita eta lainoak beltzez eta amorruz janzten direnean batik bat, gudaosteak orduan nire baitan utzi zituen koloreak hartzen du guztia. Gaur bezala. Gaur, eguraldi zakarra dator. Furfuriatsua eta marmartia. Bizia, ene. Hain bizia!
   Gogoratzen hasi naiz. Ametsa, zartadak, misterioa, tabua, sexua, odola. Merezi zuena. Eta dena.

Atzera

Azken aldaketak

Bideoak, lanak, elkarrizketak...    Azken liburuak: Bilbo Samurai

Irakurleen marrazkiak-eta

Gailu teknologikoak

Talde-argazkiak

Literatur-saioak